door Janneke Blijdorp, najaar 2011

 

Polder

ooit oneindig wassend water,

bedwongen en gestold

tot vruchtbaar hoekig land

 

Golven die nooit echt geheel verdwenen:

ze zijn verankert in de genen

van boeren, akkers en de klei

 

Ondanks mechanisatie, kunstmest, chemicaliën,

de strijd om de vooruitgang, gericht op maximaal gewas,

de kreken in het landschap

bleven zeggen hoe het was.

 

Het water in het land,

dat bleef zich immer roeren:

gewassen deinden onverstoorbaar mee

op wat ooit was, het ritme van de zee.

 

Maar nu: de adem van het water en het land

ze lijkt voor goed bedwongen

door wat men noemt “gesloten teelt”;

de polder werd een huis van zwaar beton:

men teelt hier voedsel onder glas

 

De hofstee van de buurman

is inmiddels ook geen hoeve meer,

maar levert koeling voor een datacentrum:

stalen huizen gevuld met informatie, kennisproducten en systemen,

registers, stelsels, bits……….

algoritmen: de nieuwste grondstof van de akkers.

 

Poldergrond, geworden tot een ‘mijn-baar’ dataveld,

object van ‘t grote geld

de vlammenzee, eens mijn grootse wonder,

ging hier aan Rijksdata Staat ten onder.

 

Maar buiten de vermeende grenzen van de polder

regeert nog steeds het water en de zee;

ze dreigt:

haar Spiegel stijgt !

door ’s werelds kolder

Zon en koolstof, ooit de basis van het leven

zijn geworden tot krachten van de dood.

 

De zee, ontembaar zijn haar golven

veronachtzaamd is haar kracht

eens slaat ze zeker terug

vrijwel zeker in het midden van de nacht.

 

Terugkijkend zal ‘men’ zeggen:

Sapiens negeerde landschapspijn;

verlies van zinnen en bewuste zijn.

land wat oneindig en een burcht voor eeuwig leek,

werd weggevaagd, als ware het een pennenstreek.

 

(c) 2011, Janneke Blijdorp

Geïnspireerd op de tekst “Bewaar in uw hart het beeld van het land, zoals het was toen u het leerde kennen” . Uitspraak van een Indianen opperhoofd, Seattle in 1855.