In de serie Drie families in het Joods Werkdorp vertellen de heren Schrijver, Vendrig en Slijkhuis hun relatie met de Oostwaardhoeve oftewel het (voormalige) Joods Werkdorp. Dit naar aanleiding van de tentoonstelling die in 2011 in het Joods werkdorp werd gehouden.Ik heb als jonge jongen een bandje gehad en kon daar toen mooi repeteren. Dhr. Frits Slijkhuis is op 11 jarige leeftijd in november 1966 samen met zijn ouders naar
We hadden geen plugjes, die maakten we zelf van een stukje hout. Als achtjarig jongetje kwam Bouke Hofmeijer in 1936 met zijn ouders naar de Wieringermeer. Hier kon vader Hofmeijer werk krijgen wat in Greonterp Friesland niet mogelijk was. Vader ging bij het staatslandbouwbedrijf aan de slag. Wij kwamen te wonen in de Sternstraat. Tot anderhalf jaar geleden woonde mijn zus Gretha daar nog. Er was genoeg werk te verzetten.
Periode: 1974-1976 Verteld door: Ina Hoogenbosch-Glas Plaats: Wieringerwerf Inleiding: ‘We hadden het te druk met ons nestje..’ Ik zoek naar informatie in oude Wieringermeerbode’s bij het Genootschap in Middenmeer. Telkens als ik weer een krant ter hand neem zie ik het Zoldertje weer voor bij komen. “Dat waren nog eens tijden” denk ik met weemoed terug. Ik ga terug in mijn herinnering en verbaas me dat er eigenlijk weinig is
In de serie Drie families in het Joods Werkdorp vertellen de heren Schrijver, Vendrig en Slijkhuis hun relatie met de Oostwaardhoeve oftewel het (voormalige) Joods Werkdorp. Dit naar aanleiding van de tentoonstelling die in 2011 in het Joods werkdorp werd gehouden. Wij wonen in de voormalige naai-, strijk- en verstelkamer. Hier zaten de Joodse meisjes toentertijd te naaien, te verstellen en te strijken. De heer Kees Vendrig woont naast het
Periode: vanaf 1955 Verteld door: Martien van Langerak Plaats: Wieringerwerf Het (oude) gemeentehuis staat sinds 10 september 1955 in Wieringerwerf. Het is ontworpen door de architecten Berghoef en Klarenbeek. Dit nieuwe gebouw was noodzakelijk geworden vanwege de grote bevolkingsaanwas. Het gebouw is rechthoekig geprojecteerd. Zo ook het Raadhuisplein. Dit alles in de symboliek van de situatie hier in de Wieringermeer, met zijn rechthoekige vormen van de strakke kavels. Destijds vond
Verteld door: Lenie Visser – Geers Periode: 1950 – 1960 Plaats: Middenmeer3 Inleiding: Hoe wij als jongeren kennismaakten met het bloeiende verenigingsleven in de Wieringermeer. Vanaf het begin heeft de Wieringermeer altijd een bloeiend verenigingsleven gehad. Elk kerkgenootschap had zijn eigen sportverenigingen en andere gezelligheidsclubs, en dat waren er heel veel. De oecomenische gedachte was nog heel ver weg. Zo hadden de katholieken bijvoorbeeld hun DWO, afkorting van: Door Wilskracht
Periode: 1974 – 2009 Verteld door: Henk Jonker Plaats: Middenmeer Ik ga de veertig jaar volmaken en dan zien we wel verder. In 1974 werd ik gevraagd om als drager bij de uitvaartvereniging Wieringermeer te helpen.Het leek mij wel wat en ben toen begonnen eerst op de zaterdagen en op vrije dagen als drager. Al gauw werd het een terugkomend gebeuren en werd ik meer gevraagd. Het voelde erg goed
Onderwerp: Staatsbosbeheer Periode: 1953-1988 Verteld door: Bouke Hofmeijer Ze gingen bijna op mijn hand zitten… Omdat hij in de loop van de jaren zoveel ervaring had opgedaan kreeg hij van de Staatslandbouwbedrijven een baantje aangeboden bij het Staatsbosbeheer. Dit was in 1953. “We hebben toen de Wieringermeer weer opnieuw beplant met alle soorten bomen en zo is ook het bos hier ontstaan.” Door de onderwaterzetting was alles dood gegaan
Een evenement groots aanpakken en er ook nog een geslaagd feest van maken. Dat kon ook in Middenmeer. Joep Blokdijk, eigenaar van de plaatselijke snackbar annex bar café de DETRABAR, verzon in 1972 als afsluiting van de middenstandsweek een echte crazy autocross. De Detrabar was genoemd naar een van de snelle paarden van Joep, Joepert voor ingewijden, en een geliefde plek voor de jeugd. Het idee voor een autocross
Periode: 1958 – 1981 Verteld door: Thea Gutker van Leeuwen Plaats: Robbenoordbos Doordat de winkel wat minder werd en het venten langs de deur niet meer haalbaar was werd er een nieuwe uitdaging aangegaan. Een campingwinkel op de camping in het Robbenoordbos. Deze kon worden gepacht van Staatsbosbeheer voor vijf jaar. Het was een winkel met twee luiken en die gingen dan ’s morgens open en dan stonden de koffie