In 1966 werd de vrijdagse koopavond ingevoerd in de Wieringermeer. Waar dit in omliggende steden al gebruikelijk was, zorgde het onder de lokale winkeliers voor verdeeldheid.

Tijdens een vergadering van de Handeldrijvende en Industriële Middenstandsvereniging Wieringermeer in het voorjaar van 1966 bleek het enthousiasme beperkt. Winkeliers in dagelijkse levensmiddelen zagen weinig voordelen, terwijl ook de meeste textielzaken en winkels in huishoudelijke en elektrische artikelen nog terughoudend waren. In een ingezonden brief in de Wieringermeerbode met de veelzeggende titel ‘Terug naar de oertijd’ verwees een winkelier naar de jaren dertig. Destijds stonden zij van zeven uur ’s morgens tot tien uur ’s avonds klaar voor hun klanten. Het idee van een koopavond riep herinneringen op aan die lange werkdagen.

De rijksconsulent voor de middenstand zag juist kansen. Volgens hem kon een koopavond voorkomen dat inwoners voor grotere aankopen, zoals een wasmachine, televisie of stofzuiger, naar de stad uitweken. Wie daar ging winkelen, deed vaak ook meteen de dagelijkse boodschappen. Zonder koopavond dreigde een deel van die bestedingen buiten de Wieringermeer terecht te komen.

Ondanks de weerstand wisten de rijksconsulent en de weinige voorstanders tot een compromis te komen. Er werd voorgesteld de koopavond een jaar lang op proef in te voeren. In november 1966 waren de meeste winkels op vrijdagavond tussen 19 en 21 uur open. De rijksconsulent kreeg gelijk. De koopavond bleek een blijvertje en zou nog tientallen jaren deel uitmaken van het winkelbeeld in de Wieringermeer.

Fred de Vries
16 november 2026